باکتی یوگا چیست ؟

یوگا
۶ بهمن ۱۳۹۰
کبریت
۱۶ بهمن ۱۳۹۰
نمایش همه

باکتی یوگا چیست ؟

باکتی چیست؟
واژهٔ باکتی از ریشهٔ باج به معنای اتصال به خداوند گرفته شده است. باجان، عبادت، باکتی، آنوراگ، پرم و پریتی واژه های مترادف آن هستند. باکتی عشق در راه عشق است. در این طریقت، عابد خداوند را فقط به خاطر خداوند می خواهد. در این طریقت، انتظارهای خودخواهانه وجود ندارند همچنان که ترس را نیز به آن راهی نیست. عاشق و عابد، این احساس، باور و درک را دارد که عبادت و پرستش او اقیانوسی از عشق به خداوند است.
باکتی ریشهٔ نازکی از پرم یا عشق است که قلب عابد را به پای نیلوفری خداوند متصل می کند. باکتی، شیفتگی و دلبستگی شدید و فوق العاده به خداوند است. باکتی عشق بی نهایت به خداوند، بخشش و ریزش خود به خود عشق به معبود است. باکتی طریقتی خاص، غیرخودخواهانه و عشق الهی است. در این طریقت ذره ای مناسبات حسابگرانه، و یا انتظار از معبود از طرف عابد وجود ندارد. باکتی احساسی مقدس و برتر، متعالی و شگفت انگیز است که عابد را به خداوند پیوند می دهد.

yoga

نشانه های این عشق به خداوند که در عابد زاده می شود کدامند؟ این نشانه ها عبارتند از، ابتدا ایمان، سپس جذبه و پس از آن پرستش خداوند. در این بین علائق مادی رو به افول می گذارند و در نهایت ذهن عابد فقط متوجه یک هدف، و رضایت او می گردد که همانا خداوند است. سپس این وابستگی، پیوند و عشق بی نهایت به خداوند رو به رشد می گذارد.

در عالی ترین مرحلهٔ باکتی، تمام توجه و وابستگی عابد که فرد عادی تنها در برابر لذات و شادی های دنیوی دچار آنها می گردد، به خداوند معطوف می گردد که عزیزترین و غائی ترین هدف راه است. این حالت عابد را به سوی یک اتحاد ابدی با خداوند هدایت می کند و منجر به وحدت با او می شود.

● گونه های باکتی
باکتی گونه ها و طبقات مختلفی دارد. یکی از گونه های آن، ساکامایا است که در آن عابد خواسته های مادی دارد. مثلاً شخص می خواهد از طریق عبادت، به ثروت های مادی دست یابد. شخص دیگری مایل است از بیماری رهائی یابد و جاپایوگا (یوگای ذکر اسامی خداوند) را انجام می دهد و عبادت های مختلف را به جای می آورد. شخص دیگری دوست دارد به طور مثال وزیر شود و به مقامات عالی برسد و با این هدف اوپاسانا انجام می دهد. اینها همه ”ساکامایا باکتی“ است. هر آنچه که شما بخواهید در صورتی که باکتی شما قدرتمند و عبادت ها خالصانه باشند خداوند در اختیارتان قرار می دهد. اما انسان در این مرحله رضایت خاطر نهائی را به دست نمی آورد و به سعادت جاودانه دست نمی یابد.
باکتی یوگای شما باید از نوع نیشکامایا باشد. خداوند به شما موقعیتی خوب، شغلی خوب، همسر، فرزندان و ثروت کافی عطا کرده است، با همین ها راضی باشید و نیشکامایاباکتی را طلب کنید. قلب شما صاف و پاک می گردد و شکوه و جلال الهی بر شما نازل می شود. با خداوند در ارتباطی همیشگی باشید در این صورت با او یکی خواهید شد و از تمام مواهب الهی چون عقل و خرد، توبه و انصراف از خواسته های مادی و قدرت و… برخوردار خواهید شد. خداوند ویژگی های ذاتی خود را به شما منتقل خواهد کرد، به شما کمک خواهد کرد که در او مأوا بگیرید. در عین حال تمام مواهب الهی را به شما عطا خواهد کرد.

طبقه بندی دیگری از باکتی آپاراباکتی و پاراباکتی است. آپاراباکتی برای مبتدیان یوگاست. مبتدی در ذهن خود گل ها و حلقه های گل را مجسم می کند، زنگ ها را به صدا درمی آورد، خیرات می کند، امواج نور را مشاهده می کند، مراسم عبادی را در عالم خیال می بیند. باکتا (عابد) در این مرحله خداوند را به شکل یک شخص فوق العاده و برتر مجسم می کند که تنها از طریق آن هیئت می تواند خداوند را خشنود کند.
در این نوع از باکتی یوگا، عابد وسعت قلب و نگرش ندارد، فرقه گرا و متعصب است، سایر باکتاها را که خداوند را از طریق دیگری پرستش می کنند دوست ندارد. عابد از مرحله آپاراباکتی، به مرحله پاراباکتی می رسد که عالی ترین نوع باکتی است. او در همه چیز و همه جا خداوند را می بیند و احساس می کند که نیروی الهی به عنوان هستی بی نهایت آشکار می شود.

تو در همه جا منتشری،
تو نور بی نهایتی،
خورشید، ماه، ستارگان و آتش.
نور را از چه کسی به عاریت می گیرند؟
آیا می توانم این نور کوچک را در مقابل تو بگیرم؟

بنابراین عابد، طبیعت متعالی خداوند را درک می کند. پاراباکتی و جنانا یکی هستند، اما هر عابد و باکتائی می باید از آپارا باکتی آغاز کند. قبل از خوردن غذا، آن را در ذهن خود به خداوند تعارف کنید، غذائی که می خورید خالص و پاک می شود. هنگامی که از باغچه ای عبور می کنید ذهناً تمام گل ها را به خداوند هدیه کنید، و زمانی که در بازار هستید تمام اغذیه موجود را به خداوند تقدیم کنید. این تمرین ها به پاراباکتی ختم می شود.
در طریقت باکتی از مرحله ای به مرحلهٔ دیگر بروید، همان گونه که گلی در باغچه ای رشد می کند شما نیز در نهایت دانهٔ عشق را در باغچه قلب خود خواهید کاشت.

خودپرستی و آرزو، خصم عابد و طریقت اوست. هنگامی که خواسته (کاما) وجود نداشته باشد خداوند خود را آشکار می سازد. شهوت، خشم و حرص دشمنان صلح، بخشش و بندگی هستند. عصبانیت، آرامش و سلامتی انسان را برهم می زند. هنگامی که شخصی به شما اهانت می کند آرام باشید. هنگامی که خون شروع به جوشیدن می کند آرامش درونی سست و ضعیف می شود. اگر اسیر خلقیات خود شوید سرزندگی و نشاط را از دست می دهید.

● چگونه می توان باکتی را پرورش داد؟
اشتباه مطلق است اگر باکتی را صرفاً مرحله ای از احساسات گرائی بدانیم. در حالی که باکتی در واقع یک نظم و آموزش کامل بر پایه خواست، اراده و اندیشهٔ انسان است، ابزاری مطمئن برای تشرف یافتن به درگاه خداوند، از طریق عشق و عبودیت خالص و بیکرانه به او.
باکتی وسیله ای کامل برای درک و فهم دانش واقعی و حقیقت است که از عبادت های عادی آغاز گردیده و به عالی ترین شکل خود می رسد که همانا تحقق وحدت و یکی یافتن خود (عابد) با خداوند است. همه می توانند به این درجه برسند، مشروط بر آن که ۱۱ اصل مهم را در نظر بگیرند و رعایت کنند. این ۱۱ اصل عبارتند از:

۱) تمرین اندیشیدن و فکر کردن دائمی به خداوند
۲) قوهٔ تمیز و تشخیص
۳) رهاشدن از هر چیز و هرکس دیگر، به جزء خداوند
۴) صداقت و راستگوئی
۵) صراحت
۶) نیکی به دیگران (کریایوگا)
۷) دعای خیر برای همه
۸) دلسوزی و همدردی برای همه
۹) صدمه نرساندن به موجودات
۱۰) نوع دوستی و نیکوکاری
۱۱) مثبت اندیشی و داشتن شور و اشتیاق

کسانی که در طریقت باکتی گام برمی دارند باید در مجاورت قدیسین و پاکان باشند، متون مذهبی خود را مطالعه کنند، خداوند را عبادت کنند، نام او را بخوانند و ذکر بگویند و به این ترتیب عشق به خداوند را در خود پرورش دهند.
هر کاری که حس باکتی را در انسان بیدار کند باید انجام شود. اتاق عبادت را تمیز و پاک نگاه دارید. آن را به نحوی زیبا و ساده تزئین کنید. خود را پاکیزه نگاه دارید و لباس های پاک بر تن کنید. خشم خود را بسوزانید، تسبیح رودراکشا و یا هرگونه تسبیح دیگری را که در مذهب شما رایج است به کار برید. همه این کارها تأثیری رئوفانه بر ذهن دارند و سطح آگاهی انسان را بالا می برند، این اعمال در فرد پارسائی و پرهیزکاری ایجاد می کنند و به او کمک می کنند که به خداوند توسل کند. ذهن در این حالت، به راحتی متمرکز می شود.

اعمال عابدانه و همراه با هدایت الهی چون ست سانگ، جاپا، اسمارانا، کرتان، نیایش، پرستش، خدمتگزاری به مردان خدا، سکونت در مکان های مقدس، خدمت به فقرا و بیماران، تقدیم همهٔ کارها و حاصل آنها به خداوند، حس کردن حضور خداوند در همه موجودات، سجده در برابر خداوند، چشم پوشی کردن از لذات دنیوی و ثروت های مادی، انجام امور خیریه، نذورات و… تمرین آهیم سا (Ahimsa) ستم نکردن، ساتیام Satyam (صداقت) و براهماچاریا خویشتن داری، پاکدامنی (Brahmacharya)، همهٔ اینها به شخص یاری می کنند تا باکتی یوگا را در خود پرورش دهد.

● ”بهاوا“ در باکتی
هنگامی که عابد در طریق عبادت خود راه می سپرد باید خود را کاملاً فراموش کند. این حالت بهاوا نام دارد. بهاوا یا از خودگذشتگی رابطه ای حقیقی بین عابد و معبود ایجاد می کند. ”بهاوا“ سپس به ”ماهابهاوا“ متحول می شود و آن مرحله ای است که زندگی، حرکت و وجود عابد فقط در جهت خداوند است. در این مرحله که ”پاراما پرما“ نام دارد عشق به خداوند به حد متعالی و تکامل یافته خود می رسد.

در باکتی پنج نوع بهاوا وجود دارد که عبارتند از: شانتا، داسیا، ساکیا، واتسالیا و مادهوریا. این انواع گوناگون بهاوا احساسات طبیعی انسان ها هستند که همگی قابل انجام و تمرین می باشند. حال با توجه به هر یک از این بهاواها که در زیر توصیف می شوند، با در نظر گرفتن روحیه خود هر یک از آنها را می توانید انتخاب و تمرین کنید:

۱) در شانتا بهاوا عاشق، در حالتی صلح آمیز به سر می برد، رقصیدن و پریدن در کار او نیست. احساسات افراطی ندارد. قلب او آکنده از عشق و لذت است.
۲) در داسیا بهاوا، عابد خدمتگزار معبود است. او تلاش می کند که معبود را از طرق مختلف خشنود سازد. در داسیا، عابد برکت، رستگاری و خوشبختی خود را در خدمت عابدانه می بیند.
۳) در ساکیا بهاوا، خداوند دوست عابد است. در بهاگاوادگیتا، آرجونا عشق خود را به کریشنا معطوف کرده بود. عابد در این حالت خود را با معبود مساوی و همراه می داند. آرجونا با کریشنا غذا می خورد. می نشست، حرف می زد و با او راه می رفت، درست مثل دو دوست همراه و صمیمی.
۴) در واتسالیا بهاوا، عابد به خداوند همچون فرزند خود می نگرد. در این رابطه هیچ ترسی حاکم نیست زیرا خداوند فرزند کوچک عابد است. عابد به معبود خود خدمت می کند، او را تغذیه می کند، همان گونه که مادری فرزندش را پرستاری می کند او نیز خداوند را.
۵) آخرین گونه بهاوا، ”مادهوریا بهاوا“ و متعالی ترین فرم باکتی است. عابد در این مرحله خداوند را به صورت معشوق می بیند. این رابطه بین کریشنا و رادا وجود داشت. این همان آتما ـ ساماپاناست. عاشق و معشوق یکی می شوند و به وحدت می رسند. عابد احساس می کند که معبود است و معبود نیز چنین حس می کند، اما هنوز با یک فاصله و جدائی تا بتوانند لذت عشق فی مابین را درک کنند. وحدت در جدائی و جدائی در وحدت است.

دقت کنید: مادهوریا بهاوا مطلقاً متفاوت از عشق زمینی است. عشق زمینی صرفاً خودخواهانه است و باعث لذت و خشنودی طرفین می گردد. اما عشق به خداوند، به منظور تقدیم لذت و خشنودی به خداوند است و نه عابد. عشق الهی خودخواهانه نیست و زادهٔ ساتوا است. اما عشق زمینی، زائیدهٔ راجا و ناشی از دلبستگی به جسم است، حاصل احساساتی غیرخودخواهانه و معطوف به معبود است. خودخواهی و خودپسندی ریشهٔ عشق زمینی است و حال آن که عشق الهی محصول فقدان خود و منیت است. این بزرگ ترین اختلاف بین شهوت (کاما) و عشق الهی (پرما) است. این هر دو نوع عشق به یکدیگر وابسته اند، همان گونه که تاریکی با روشنائی پیوند می یابد. عشق زمینی هر چقدر که رشد یابد و به حالت متعالی خود برسد نمی تواند انسان را به لذت برتر عشق الهی رهنمود شود.شهوت در قلب پنهان می شود تا لذتی را که در هستهٔ همهٔ چیزها وجود دارد آشکار سازد. عشق الهی برای انسان زمینی ناآشناست هر چند که او بسیار مذهبی باشد. رمز عشق الهی قابل درک نیست و نباید سعی در فهم آن داشت، زیرا انسان به هر صورت انسان است. تبدیل پرهیزکارانه و پارسایانه انسان به مقام الهی، آغاز عشق واقعی به خداوند است.
عشق الهی با ۹ طریق مختلف ایجاد می شود. عشق الهی وابستگی عظیم به خداوند از طریق یکی از انواع بهاواست که ذکر شد. عشق عمیق و شدید عامل عمومی و مشترک در همهٔ ۹ حالت است. عشق انحصاری و ویژه به خداوند با شیوه های متنوعی بیان می شود. تمام باکتاها (یا عابدینی) که به این درجه می رسند فراسوی تشریفات عادی قرار دارند. قوانین انسانی دارما در مورد آنها اجراء نمی شود و روزبه روز بیشتر به خداوند معطوف می شوند.

رهبری و هدایت صحیح که با قوانین عالی اخلاقی همسو و سازگار باشد می تواند کمکی به عابد باشد و هر جائی که او برود این هدایت به دنبال او خواهد بود. تا زمانی که کسی دارای ناصافی در قلب خویش است و وسایل عشق زمینی را در اختیار دارد، تا زمانی که جذابیت های دنیای مادی او را به سوی خود می کشند، تا زمانی که آرزومند نگهداری و مراقبت از همسر و فرزندان است و آرزومند است که نامی در این جهان بیابد و به یک شهرت جاودانه دست یابد و تا زمانی که نتواند از تعلقات افسونگر این دنیا رها شود، نمی تواند به عشق الهی دست یابد. جدا شدن و بریدن از پیوندهای دنیوی اولین گام برای عشق الهی واقعی است. کسی که به این دنیا عشق می ورزد نمی تواند عشق خداوند را نیز داشته باشد. زمانی که کاما باشد راما وجود نخواهد داشت و جائی که راما هست کاما نیست. عشق زمینی و دنیوی، و عشق الهی، مطلقاً برخلاف یکدیگرند. باید یکی را فدای دیگری کرد. چشم پوشی دنیوی می تواند از ۹ طریق زیر انجام شود:

۱) گوش سپردن به قصص الهی
۲) خواندن آوازهای الهی (کرتان)
۳) یادآوردن نام و حضور خداوند
۴) خدمتگزاری به خداوند
۵) عبادت و پرستش خداوند
۶) سجده در برابر خداوند
۷) خشنود کردن معبود از طریق خدمت
۸) دوستی با او
۹) فراموشی و نیستی مطلق خود

عابد می باید هر یک از این شیوه ها را که مناسب خلق و خوی اوست انتخاب کند. از طریق این روش ها عابد می تواند به نور الهی دست یابد.
۱) شنیدن داستان ها و قصص الهی، شنیدن داستان های الهی در مورد فضائل، شکوه و مقام خداوند راه اول است. هنگامی که عابد در این گونه داستان ها غرق می شود و ذهن او به تفکر الهی معطوف می گردد دیگر نمی تواند به مباحث غیرالهی بپردازد. ذهن، همان گونه که از ازل بوده است کشش خود را نسبت به جذابیت های دنیوی از دست می دهد. عابد فقط خداوند را به یاد می آورد حتی در عالم رؤیا.
در این مرحله عابد باید در مقابل یک قدیس و یا رهبر دینی قرار گرفته و به داستان های او گوش فرا دهد. او باید سراپا گوش بوده و با نگرشی پذیرا، غیرانتقادی و با نگاهی غیر نکته سنجانه به استاد گوش سپارد. عابد باید نهایت سعی خود را بکند که در جهان ایده آلی که در داستان های الهی وجود دارد زندگی کند.
هیچ کس نمی تواند بدون معاشرت با استاد و گورو در این مرحله (گوش سپردن به قصص الهی) قرار گیرد. خواندن به تنهائی نمی تواند کمکی به فرد نماید. شک و تردید افزون خواهد شد. این مسائل بحث انگیز را عابد نمی تواند به تنهائی حل و فصل کند. به مرد مجربی نیاز است که عابد را به طریقت صحیح بیافکند.

۲) کرتان خواندن آوازهای الهی است. عابد با شنیدن آوازهای الهی غرق شور و شعف الهی می شود. او در عشق به خداوند خود را فراموش می کند. در برابر عظمت خداوندی موی بدنش سیخ می شود، هنگامی که به جلال و شکوه خداوند فکر می کند، صدای او گرفته می شود و نفسش بند می آید و در میانه آواز شعف انگیز، می گرید و به حالتی از بهاوای الهی پرواز می کند. عابد پیوسته مشغول ذکر نام های مقدس خداوند و توصیف زیبائی و شکوه وی برای همهٔ مردم است. به هرجا که می رود آواز می خواند و خداوند را پرستش می نماید و از همه می خواهد که در ضیافت آواز (کرتان) او شرکت جویند. او در حالتی از جذبه، می رقصد و می خواند و دیگران را نیز دعوت به رقص می کند.

۳) اسمارنا یادآوری نام و حضور خداوند به گونه ای مداوم است. ذهن باکتا به هیچ چیز دیگری جزء خداوند معطوف نیست. ذهن در مورد آن چه از شکوه و بزرگی خداوند می شنود مراقبه می کند و حتی بدن و موجودیت خود را در حضور خداوند فراموش می کند. حتی ذکر (جاپا) نیز تنها یادآور حضور خداوند است و یکی از طبقه بندی های باکتی یوگا محسوب می شود. یادآوری همچنین شامل شنیدن دائمی داستان ها در مباحث مربوط به خداوند، صحبت کردن دربارهٔ او، آموختن به دیگران در باب خداوند، مراقبه در مورد مظاهر خداوند و… است. یادآوری زمان خاصی ندارد و خداوند باید همیشه در یادها باشد، بدون توقف و تا زمانی که شخص دارای خودآگاهی است.

۴) پابوسی خداوند یا پاداسوانا: پاداسوانا از دیگر حالات نه گانه باکتی است. البته این کار عملاً نمی تواند توسط افرادی که دارای حیات فیزیکی و دنیوی هستند انجام شود زیرا خداوند توسط چشم فیزیکی قابل رؤیت نیست. اما اگر عابد تمام جامعهٔ بشری را هدف خدمتگزاری خود قرار دهد عملاً همان کار را کرده است، یعنی خدمت به خلق مترادف با خدمت به خداوند است. (عبادت به جزء خدمت خلق نیست).
پاداسوانا از طریق خدمتگزاری به بیماران و ضعفا و تمام جامعهٔ بشری انجام می شود. پاداسوانا خدمتگزاری به کل بشریت است.

۵) پرستش: پرستش خداوند صرفاً از طریق بهاوای درونی یا احساس قوی و عاشقانه انجام می شود. پرستش واقعی خداوند تنها توسط مردان خدا و کسانی که به خلوص ذهن دست یافته اند انجام پذیر است. منظور از پرستش خداوند خشنود کردن او با خلوص قلب از طریق رها کردن کامل خود (منیت) و عشق خالصانه به اوست.

۶) سجده (واندانا): واندانا عبادت و سجده در برابر خداوند است. ساجاد باید با تواضع کامل تمام اعضاء و جوارح خود را با ایمان و تواضع کامل در مقابل خداوند به حالت سجده درآورد و در عشق الهی غرق شود.
منیت و خودخواهی در اثر سجده کاملاً از بین می روند. شکوه و جلال الهی، عابد را در بر می گیرد و عابد با معبود یکی می شود.

۷) داسیا باکتی: داسیا باکتی عشق به خداوند از طریق خدمت مطلق است. خدمت به خداوند و به جای آوردن خواسته های او با درک کامل فضیلت، طبیعت، رازها و شکوه او، خود را به صورت بنده او دیدن، بندهٔ استاد اعظم و توانمند دانستن، داسیا باکتی است.
خدمتگزاری در مکان های مقدس، نظافت و پاکسازی این مکان ها، مراقبه در مورد خداوند و تجسم خدمت به او در همهٔ احوال، همان گونه که برده ای به ارباب خود خدمت می کند، خدمتگزاری به فقرا و بیماران، همه طرق دیگری از داسیا باکتی هستند.
دنبال کردن و رعایت دستورات متون مذهبی و باور داشتن به این که کتب آسمانی، آیات الهی و کلام خداوند هستند نیز داسیاباکتی است. معاشرت با مردان خدا و کسانی که آلودهٔ دنیای مادی نیستند، همچنین خدمتگزاری به کسانی که در مورد خداوند دانش و آگاهی دارند نیز داسیاباکتی است. هدف غائی از داسیاباکتی، بودن همیشگی با خداوند از طریق خدمتگزاری به او و نهایتاً دستیابی به سرور جاودانه است.

۸) ساکیا بهاوا Sakhya Bhava: ساکیا بهاوا پرورش روابط دوستانه با خداوند است. آرجونا از شخصیت هائی بود که به این طریق به قلب خداوند راه یافت.
در این طریق، عابد احساس می کند که خداوند دوست و همراه همیشه اوست. کسی که همیشه با اوست، مانند یک دوست و یا یکی از اعضاء خانواده، کسی که او را دوست دارد. دوستان واقعی و صمیمی در این دنیا چگونه زندگی می کنند؟ چه میزان از عشق و رأفت را بین خود تقسیم می کنند؟ چنین عشقی به جای آن که یک انسان هدف آن باشد به سوی خداوند معطوف می گردد و عشق دنیوی به عشق ازلی تبدیل می شود.

۹) آتما نیودانا Atma Nivedana تسلیم بودن محض در برابر خداوند است. عابد همه چیز را به خداوند می سپارد، جسم، روح و ذهن خود را. او هیچ چیز را برای خود نگاه نمی دارد. او حتی خویشتن خویش را فراموش و گم می کند. او هستی و موجودیت شخصی و هویتی ندارد و خود را تماماً وقف خداوند کرده است. او بخشی از خداوند شده است. خداوند از او مراقبت می کند و با او همان گونه رفتار می کند که با خود، رنج و اندوه، شادی و درد همه به مثابهٔ هدایائی هستند که از جانب خداوند به عابد می رسند و عابد به هیچ یک از آنها وابسته نمی شود. او خود را بازیچهٔ خداوند می داند و ابزاری در دست های او.
این تسلیم خویشتن، همان ”عشق مطلق به تنها خداوند“ است. در عابد آگاهی صرفاً به سوی خداوند معطوف می شود و لاغیر. حتی در برابر خواسته های خویش، عابد با خداوند یکی می شود و فردیت و استقلال خود را از دست می دهد. این قانون هستی است. بالاترین حقیقت، همانا مطلق بودن خداوند است. با این آگاهی روح از سطوح مختلف دانش گذر می کند تا به کمال مطلق دست می یابد و در این مرحله با خداوند همانند و یکسان می گردد.

این حالت، همانا به اوج رسیدن تمامی الهام و عشق است.
حالا نه گانه باکتی، حالاتی هستند که در آن عابد به ایده آل بی نهایت زندگی دست می یابد. عابد می تواند هر یک از این حالات و شعب را انتخاب کرده و به بالاترین درجه دست یابد. باکتی ساده ترین راه نزدیکی به خداوند است که تباینی با طبیعت و سرشت انسان ندارد. این طریقت به آهستگی و به تدریج فرد را به حالات کمال نزدیک می کند، بدون آن که غرایز انسانی او را دچار خدشه و بیهودگی سازد. این راه، راه مستقیمی نیست اما راهی است که انسان را به تدریج به شناخت خداوند می رساند.

● ثمرات باکتی
باکتی دل انسان را نرم می کند و حسادت، نفرت، شهوت، خشم، خودپرستی، غرور و منیت را از او دور می کند. ثمرهٔ باکتی دستیابی به لذت، جذبهٔ الهی، صلح و دانستگی است. تمامی نگرانی ها، اضطراب ها، ترس ها، شکنجه های روحی و… به کلی نابود می شوند. عابد از چرخه زندگی و مرگ مجدد (سامساری) رها می شود. او به صلح و شادی جاودانه و دانش ابدی دست می یابد.
ثمرهٔ باکتی، جنانا است. جنانا باکتی را تشدید می کند. حتی جنانی هائی چون سانکارا، مادهوسودانا و سوکا دو بعد از رسیدن به شناخت، راه باکتی را می پویند تا از شیرینی رابطهٔ عاشقانه با خداوند برخوردار شوند.

هنگامی که انسان باکتی یوگا را انجام می دهد دانش و تعقل به خودی خود در باکتا یا عابد آغاز می شود. باکتی طریقتی مستقیم، شادی بخش و سهل برای نزدیکی و تقرب به خداوند است. باکتی چه در آغاز، چه در میانه و چه در پایان، راه شیرینی است. باکتی سعادتی غیرقابل فساد و جاودانه را، در عالی ترین نوع خویش به عابد یا باکتا تقدیم می کند.
”شعله آتش جاودانه عشق را در قلب خود بیافروز،

زیرا راه عشق، نزدیک ترین راه رسیدن به خداوند است،
ترانه شکوه و عظمت او را بخوان،

نام او را ذکر کن،
وخود را به گذرگاهی تبدیل کن که به او ختم می شود،

خواسته او را بخواه،
خواسته او را انجام بده،

به اراده او تسلیم شو،
تا با ارادهٔ کیهانی به وحدت برسی.

با تسلیم شدن به درگاه خداوند، معبود طریقت خیر و شادی را به زندگی ما می آورد. او ارادهٔ خیرخواهانه ما را رهبری خواهد کرد و به سر منزل مقصود خواهیم رسید، به سعادت جاودانه و پایدار.

گردآوری:پرتال فرهنگی اجتماعی پرشین پرشیا
مترجم: فروز روشن بین
:نویسنده سایت پزشکان ایران ( www.pezeshkan.org ) :منبع

1 دیدگاه

  1. ramila گفت:

    جامع و کامل و عالی …ممنون

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *